بيماري پوسيدگي طوقه (گموز)و ريشه پسته :

Crown and root rot diseases in pistachio trees

   د رحال حاضر مهمترين بيماري درختان پسته در ايران مي‍باشد، هر ساله تعدادي از درختان پسته بارور و غير بارور  بر اثر ابتلا به اين بيماري از بين مي روند .

شكل 163- بيماري گموز روي طوقه

شكل 164- خشك شدن درخت بر اثر بيماري گموز

 

علائم بيماري :

   علائم اين بيماري با توجه به سن درخت فرق مي‍كند. درختان جوان كه آلودگي شديد دارند، سريعاً خشك مي ‍شوند. در حالي كه در درختان مسن كاهش برگ، خشكيدگي سرشاخه ها و نهايتاً  خشك شدن كامل درخت صورت مي‍ گيرد. بيشترين ميزان مرگ و مير در اواخر بهار و تابستان كه هوا به شدت گرم باشد اتفاق و درختان در يك رديف يكي پس از ديگري مبتلا و سبز خشك مي شوند. در درختان آلوده صمغ به صورت قطرات ريز و درشت در سطح يا شكاف‍هاي پوست درخت در محل طوقه يا حدود 20 يا 30 سانتي‍متر بالاي سطح خاك ديده مي ‍شود. چنانچه پوست قسمت آلوده برداشته شود شيره سفيد رنگي به بيرون تراوش مي شود كه در مجاورت هوا سريعاً به رنگ قهوه‍اي تا سياه در مي آيد.

 

روش مبارزه :

   قارچ عامل اين بيماري مي‍تواند درختان پسته را در سنين مختلف مبتلا نمايد. انتقال اين قارچ خاك زاد با جابجايي نهال، از طريق خاك و آب آلوده صورت مي‍گيرد. اين قارچ بسيار آب دوست است و با فراهم بودن آب آزاد در خاك‍هاي سنگين و با زه‍كش نامناسب به سرعت تكثير و انتشار مي ‍يابد و بنابراين بهترين روش مبارزه  با اين بيماري رعايت موارد پيشگيري به شرح زير مي‍باشد :

   كنار زدن خاك اطراف طوقه درخت تا ناحيه انشعاب ريشه هاي اصلي و دور نگه داشتن آب از طوقه درختان به گونه اي كه طوقه و تنه در معرض هوا قرار گيرند و همواره خشك باشند.

    حذف و ريشه‍كني درختان خشك شده، آبياري جداگانه قسمت‍هاي آلوده و استفاده از كانال‍هاي غير‍خاكي و انتقال آب سالم به درختان.

   استفاده نكردن از زه آب قسمت‍هاي آلوده جهت آبياري كردن قسمت‍هاي ديگر باغ.

   استفاده از نهال‍هاي سالم و عاري از بيماري.

    برداشتن بافت‍هاي آلوده تا مشاهده بافت‍هاي سالم و سپس ضدعفوني با قارچ‍كش‍هاي موثر باعث طولاني شدن عمر درختان و كاهش امكان انتقال بيماري مي ‍شود.